در این روزها که از انتخابات پر حرف و حدیث سوم تیر گذشته است ، اهل سیاست و بازیگران این میدان ، بیش از همه کار به شمردن آرا مردم و ریختن آن به کیسه ی خویش وقت صرف کرده اند . این ، البته عادتی مالوف است که همیشه در چنین زمان ها به آن پرداخته میشود  اما شگفتا که درین مسابقه ی تحلیل و تفسیر آرا ، بزرگان قوم اصلاح طلبی دست به دامن چنان تفسیرها و ترجمه هایی از رای مردم شده اند که در ذهن پرسشگر خواننده ، آن تداعی میکند که گویی اینان که بهر روی در این بازی حساس بازنده ی میدان بوده اند ، اکنون برای تسلی خویش آسمان و ریسمان به هم می بافند و یکی از شطح می لافد یکی طامات می بافد تا شکست خویش را کوچک و مختصر جلوه دهند . ترجیع بند کلامشان هم اینست که آری ، در دور اول انتخابات مجموع آرا معین ، هاشمی ، کروبی و مهر علیزاده رای به اصلاح و اصلاح طلبی بوده است و یا حد اقل رای نه به اصولگرایی و بدین ترتیب آنان همچنان برنده ی بازی هستند .

    اما سوالی که امروز مطرح است آنکه ...

بالاخره شد آنچه نباید میشد و محمود احمدی نژاد با بیش از هفده ملیون رای ( و بیش از ۶۰٪ کل آرا ) ششمین رییس جمهور ایران شد . شاید تا همین صبح جمعه سوم تیر کمتر کسی پیش بینی میکرد که احمدی نژاد با این اختلاف فاحش آرا به صندلی ریاست جمهوری تکیه زند اما بهرحال اکنون دیگر بر همه مسجل شده است که حتی ائتلاف همه گیر و گسترده ی تمامی نخبگان و اهل فرهنگ و هنر و فریاد یکصدایی که از همه سوی جامعه ی روشنفکری برخیزد هم تاثیر چندانی در تعیین سلیقه و خواست سیاسی اجتماعی توده ی کثیری از ملت ندارد .

    امروز آشکارمان شد که بخش وسیعی از مردم کوچه و بازار ...